به گزارش صبح ملت نیوز، استقلال در فصل اخیر، با وجود تمام فراز و نشیبها، به شرایطی رسیده که میتوان نشانههایی از آرامش روانی، انسجام تیمی و بلوغ تاکتیکی را در آن مشاهده کرد. حضور سهراب بختیاریزاده روی نیمکت آبیها، توانسته فضای متفاوتی در تیم ایجاد کند؛ فضایی که شاید هنوز به نقطه ایدهآل نرسیده باشد، اما ارزش حفظ و تقویت دارد. با این حال استقلال برای ادامه مسیر در لیگ داخلی و رقابتهای آسیایی به بازیکنان جدید نیاز دارد و نمیتوان ضرورت تقویت ترکیب را انکار کرد؛ اما برخلاف برخی نگرانیها، بسته ماندن احتمالی پنجره نقلوانتقالات زمستانی بهتنهایی به معنای پایان شانس موفقیت این تیم نیست. استقلال با همین داشتههای فعلی نیز ظرفیت ادامه رقابتها را دارد، به شرط آنکه ثبات موجود قربانی حاشیههای بیرون از زمین نشود. با این حال در همین نقطه ثبات، برف حاشیهها زودتر از زمستان بر سر استقلال باریده است.
ثباتی که به دست آمده؛ آرامشی که نباید قربانی شود
اظهارات اخیر سهراب بختیاریزاده درباره امکانات تمرینی، وضعیت چمن، رختکن، شرایط پزشکی و ضرورت توجه به تغذیه و استراحت بازیکنان، فراتر از یک گلایه شخصی است. این مطالبات، ابتداییترین الزامات یک باشگاه حرفهای محسوب میشوند. وقتی سرمربی استقلال از مدیران میخواهد برای زمین تمرین مناسب و امکانات اولیه بازیکنان چارهاندیشی کنند، موضوع را نباید به اختلاف سلیقه مدیریتی تقلیل داد. باشگاهی با نام استقلال و پشتوانه اقتصادی هلدینگ خلیج فارس، نباید در تأمین چنین امکاناتی با چالش مواجه باشد.
حاشیههایی که تمامی ندارند؛ چه کسی مسئول است؟
غیبت سرمربی در تمرین، انتشار خبر استعفای کتبی، شایعات مربوط به بسته ماندن پنجره نقلوانتقالات، اختلافات احتمالی در مجموعه مدیریتی و حتی خبر تلاش بازیکنان برای بازگرداندن سرمربی، مجموعهای از اتفاقات نگرانکننده را شکل دادهاند. البته باید میان واقعیتهای تأییدشده و شنیدههای رسانهای تفاوت قائل شد؛ اما کنار هم قرار گرفتن این اتفاقات، یک پرسش جدی ایجاد میکند: چرا استقلال بهجای تمرکز بر مسابقات و برنامههای فنی، باید بخش قابلتوجهی از انرژی خود را صرف حاشیههای مدیریتی کند؟ آیا واقعاً تمام این اتفاقات صرفاً حاصل ناهماهنگیهای داخلی است یا عوامل و تصمیماتی خارج از اراده کادرفنی نیز در شکلگیری این وضعیت نقش دارند؟ پاسخ به این پرسش نیازمند شفافیت است، نه گمانهزنی و متهم کردن افراد بدون سند.

مدیریت منفعل؛ مسئولیت سنگین هلدینگ خلیج فارس
بیانیه رسمی باشگاه و اعلام حمایت قاطع از سهراب بختیاریزاده، اگرچه اقدام مثبتی است، اما حمایت از سرمربی با انتشار بیانیه محقق نمیشود. مصطفی متدین، مدیرعامل باشگاه، اکنون در موقعیتی قرار دارد که باید از موضعگیری فراتر برود و برای حل مشکلات اقدام عملی انجام دهد. تأیید مشکلات زیرساختی در بیانیه رسمی باشگاه، مسئولیت مدیریت را سنگینتر میکند. از سوی دیگر، هلدینگ خلیج فارس نیز نمیتواند مسئولیت خود را صرفاً به تأمین منابع مالی محدود کند. مالکیت یک باشگاه بزرگ، مسئولیت نظارت بر ساختار مدیریتی، زیرساختها، برنامهریزی و پاسخگویی را نیز به همراه دارد. استقلال به مدیریتی نیاز دارد که تصمیم بگیرد، اختلافات را حل کند و اجازه ندهد حاشیههای اداری و مدیریتی به زمین فوتبال منتقل شوند.

دستهای پنهان یا تصمیمات آشکار؟
یکی از نگرانیهای جدی در شرایط فعلی، احتمال شکلگیری جریانی است که نتیجه عملکرد آن، برهم خوردن آرامش استقلال خواهد بود. هنوز نمیتوان درباره وجود یا هویت چنین جریانی با قطعیت سخن گفت، اما نمیتوان از کنار آثار و پیامدهای تصمیمات و ناهماهنگیهای اخیر نیز بهسادگی عبور کرد. حتی اگر پنجره نقلوانتقالات زمستانی باز شود، آیا استقلال در چنین فضای ملتهبی میتواند از فرصت تقویت تیم استفاده کند؟ جذب بازیکن بدون هماهنگی مدیریتی و فنی، لزوماً به معنای تقویت تیم نیست. گاهی یک تصمیم نادرست در نقلوانتقالات میتواند مشکلات تازهای ایجاد کند.

زمستان در راه است؛ استقلال به آرامش نیاز دارد
فوتبال ایران نیز در این میان بیتقصیر نیست. ساختاری که باشگاههای بزرگ آن برای مدیریت پروندههای حقوقی، تعهدات مالی، زیرساختها و برنامهریزی نقلوانتقالاتی با ابهام و مشکل مواجهاند، نمیتواند خود را از مسئولیت مبرا بداند. استقلال برای عبور از زمستان به تصمیمات درست، مدیریت پاسخگو و حمایت واقعی مالک نیاز دارد. حفظ سهراب بختیاریزاده بهتنهایی نسخه موفقیت نیست، همانطور که باز شدن پنجره نقلوانتقالات نیز تضمینی برای تقویت تیم نخواهد بود. آنچه امروز اهمیت دارد، حفاظت از آرامشی است که بهسختی در مجموعه استقلال شکل گرفته است. استقلال برای تقویت شدن به پنجره نقلوانتقالات نیاز دارد، اما برای موفق ماندن پیش از هر چیز به آرامش نیازمند است؛ آرامشی که ظاهراً عدهای در حفظ آن چندان عجلهای ندارند.
انتهای پیام
