یادداشت اختصاصی پیمان چینی ساز از تیم های پایه فوتبال
چند ماه پیش، زمانی که فدراسیون فوتبال تصمیم گرفت یک تیم باشگاهی را فقط با این توجیه که قهرمان مسابقات داخلی شده‌اند، به‌جای تیم ملی واقعی راهی رقابت‌های دوستانه و تورنمنت کافا کند، از همان ابتدا مشخص بود که این روند اشتباه، در نهایت محکوم به شکست است. انتخابی که بسیاری از کارشناسان نسبت به پیامدهایش هشدار داده بودند و امروز به‌وضوح ثابت شد که این مسیر، چیزی جز یک بن‌بست فوتبالی نبوده است.
مسئولان فدراسیون باید پاسخ دهند:
به چه حقی آینده یک نسل را تباه کردند؟
اگر ملاک انتخاب تیم ملی فقط قهرمانی در یک رده سنی است، پس سال آینده باید سرمربی تیم قهرمان جایگزین ارمغان احمدی شود! اگر چنین نیست، پس مفهوم ثبات فنی، عدالت انتخاب و مسیر رشد ملی چه معنایی پیدا می‌کند؟
هیچ‌گاه در تاریخ تیم‌های پایه دیده نشده بود که از یک باشگاه، هفت بازیکن در ترکیب تیم ملی حضور داشته باشند. این حجم از تمرکز بازیکنان یک تیم در تیم ملی نه طبیعی است، نه منطقی و نه حرفه‌ای. آیا تنها دلیل این اتفاق، این است که باشگاه موردنظر به‌عنوان یک مجموعه متمول، بخشی از هزینه‌های اردوهای تیم ملی را تقبل کرده و در نتیجه توانسته مربی و چند بازیکن را به تیم ملی تحمیل کند؟ اگر چنین باشد، این یعنی تبدیل تیم ملی به حیاط‌خلوت باشگاه‌ها؛ خطری که فوتبال پایه ایران را بیش از هر زمانی تهدید می‌کند.
نتیجه این تصمیم‌سازی غلط نیز امروز کاملاً مشهود است:
سرمربی بی‌تجربه‌ای که بدون پشتوانه فنی کافی هدایت تیم ملی را به دست گرفته بود، همراه با بازیکنانی که برخی از آنها حتی در ترکیب اصلی هم قرار داشتند، پس از یک سال کار مداوم، در برابر تیم‌هایی مانند هند و لبنان هم کاری از پیش نبردند و عملاً ارزش و وزن واقعی انتخاب‌های فدراسیون مشخص شد.
این ناکامی فقط باخت یک تورنمنت نیست؛
شکست یک روند، یک برنامه و یک نسل است.
