یادداشت اختصاصی صبح ملت نیوز؛ فوتبال ایران بازهم باختی دیگر را به کارنامه ناموفق خود در تیم های پایه افزود و نشان داد که ارزش و اهمیتی برای آکادمی ها و تیم های پایه قائل نیست و تیم های امید و جوانان و نوجوانان حیاط خلوتی برای فدراسیون است که معاملات دوستانه در آنجا انجام می شود و بر اساس بده بستانهای سیاسی و مناسبتی دست به دست می گردد!
تیم امید کشورمان از همان روز اول انتخاب سرمربی معلوم بود که پایانش به همینجایی ختم خواهد شد که شد. وقتی مربی جوان با ارتباطات پشت پرده و تحت سفارش یکی از مسئولان انتخاب می شود و بدون پشتوانه قبلی و بدون تجربه کار با جوانان و رهبری تیمهای پایه حکم سرمربیگری می گیرد، باید هم انتظار چنین نتیجه ای را داشته باشیم.
رسم است که می گویند نباید به ترکیب تیم برنده دست زد و تغییرات ناگهانی و بدون تامل و تعمق در آن قطعا فرجامش شکست و ناکامی است. همه می دانند که اکثر بازیکنان تیم ملی امید حال حاضر دست پرورده حسین عبدی هستند و از تیم نوجوانان و جوانان به این مرحله رسیده اند و حق این بود که خود این مربی آگاه و باتجربه سکان هدایت آن را در دست می گرفت و با توجه به شناختی که از ساختار تیم و روحیه بازیکنان داشت، می توانست نتیجه مطلوب را بگیرد.
اما با این سیاست و تصمیم غلط فدراسیون فوتبال، هم امید روانخواه سوخت و هم تیم ملی فوتبال کشورمان یک سرافکندگی دیگر به بار آورد. عبدی تنها مربی بوده که در این چند سال گذشته در تیم های پایه بهترین نتایج را گرفته و کارنامه موفقی هم داشته است.
امید روانخواه بازیکن خوبی بود و شاید یکی از تاثیرگذارترین افرادی بود که تیمش را کمک می کرد و در همه بازیها و مسابقات می درخشید. این نقطه ضعف و نقیصه بر خود او هم وارد است که نباید بدون طی مراحل رشد گام به گام و کسب تجارب لازم این مسئولیت را می پذیرفت و در این شرایط حساس بر مسند سرمربیگیری می نشست.
او حتی در انتخاب کمک های خود هم دقت لازم را نداشت و گویا آنها هم نفرات تحمیلی و سفارشی بودند. آنگونه که در سه بازی از او دیدیم همواره کنار زمین راه می رفت و دستیارانش نیز فقط تماشاگر بازی بودند و هیچگونه واکنشی در کمک و راهنمایی فنی او و بازیکنان داخل زمین نداشتند.
ضمن اینکه کادر فنی این تیم هم نشان داد که تنها با یک برنامه تاکتیکی به میدان می رفت و برای لحظات خاص و زمان گره خوردن بازی برنامه دیگری نداشت و حربه ای جز بازی مستقیم و استفاده از مهاجم بلند قد برای اثر گذاشتن در داخل زمین نبود.
در واقع پلن دوم و سومی در مواقع گره خوردن کار تیمی از خود نشان نداد. حتی از بازیکنان لیگ برتری و لژیونرهای خود هم نتوانست بهره لازم را بگیرد و به همین دلیل نباید توقع زیادی از او داشتیم.
در مورد روانخواه یک نکته هم لازم به ذکر است که می تواند ضمن مراجعه به گذشته اش و بررسی مصاحبه ها و گفتگوهای کارشناسی اش با رسانه ها ، تجربه خوبی از آن برداشت نماید و برای آینده خود استفاده کند.
هنوز چند سالی از انتقادهای مصحلتی و سفارشی او از جواد نکونام نمی گذرد و همواره ایرادات فنی عجیب و غریبی از او نسبت به سرمربی وقت استقلال در رسانه ها وجود دارد که کاملا جانبدارانه و صرفا حمایت از مدیرعامل وقت باشگاه بود که اختلافات آن دو نفر بر همگان واضح است.
در یک مقایسه کوتاه بین تیم ملی امید کشورمان با ازبکستان می شود به نتیجه ای در این باره رسید که جالب توجه است. اغلب کارشناسان فوتبال کشورمان به این موضوع اذعان دارند که ازبکستان در سالهای اخیر با جهشی بلند در حال اوج گیری و کسب جایگاه والا در سطح فوتبال آسیاست.
به این نکته هم واقف هستند که این رشد نه تنها در تیم بزرگسال ازبکستان بلکه در تیم های پایه آنها هم نمود دارد و به عینه می توان آن را مشاهده کرد. شکست تیم کره جنوبی و صعود به عنوان تیم اول گروه نمایانگر این واقعیت است که ازبکستان حساب خودش را با دیگران جدا کرده و به سرعت در حال پیشرفت است.
این پیشرفت و توسعه نیز دلایل بسیاری دارد که مهم ترین آن بها دادن به زیرساخت ها و بهره مندی از امکانات سخت افزاری و نرم افزاری، برنامه ریزی بلندمدت طبق استانداردهای روز، استفاده از نیروهای متخصص، باتجربه و کاربلد برای هدایت تیم های پایه و بزرگسال، اجتناب از گزینش های مناسبتی در سیستم مدیریتی و فنی و خیلی از مسائل دیگر که بر اساس آنها به جایگاهی رسیده اند که یواش یواش این موضوع در حال حسرت شدن برای فوتبال ماست.
یک مقایسه کوچک بین سر و وضع ظاهر بازیکنان تیم ملی امید کشورمان با امید ازبکستان هم نشان می دهد که اولویت های این دو تیم هم با هم فرق دارد و سادگی ظاهر و بدون آرایش و بدون خالکوبی های عجیب و غریب جوانان ازبکستانی و تمرکز آنان تنها برای بازی و برد موید آن است که متوجه شویم آنها تا چه به اصل فوتبال پرداخته اند در حالیکه معیارهای ظاهری تیم ملی امید ایران که داعیه اخلاق و منش پهلوانی دارد با آنها در تضاد بوده و باید قبول کنیم که با این روش های غلط به جایی نخواهیم رسید!
