یادداشت اختصاصی پیمان چینی ساز و تحلیل بازی ایران مقابل بلژیک
در شبی که بسیاری از کارشناسان فوتبال جهان شانس بیشتری برای بلژیک قائل بودند، ایران یکی از منظمترین و باکیفیتترین نمایشهای خود در این جام جهانی را ارائه کرد. تیمی که مقابل نیوزیلند در فاز دفاعی متزلزل نشان داده بود، این بار مقابل ستارههایی چون دیبروینه و لوکاکو با تمرکز، نظم و شخصیت بازی کرد و اجازه نداد یکی از پرستارهترین تیمهای اروپا به هدفش برسد.
ستاره اول میدان بدون تردید علیرضا بیرانوند بود. دروازهبانی که بارها ناجی تیم ملی شد و هر زمان که بلژیک به گل نزدیک شد، با واکنشهای خود امید را در اردوی ایران زنده نگه داشت. اما اگر بخواهیم فقط از بیرانوند صحبت کنیم، در حق سایر بازیکنان بیانصافی کردهایم.
ایران در فاز دفاع تیمی، یکی از بهترین نمایشهای سالهای اخیر خود را ارائه داد. فاصله خطوط مناسب بود، بازیکنان در نبردهای تن به تن موفق عمل کردند و برخلاف دیدار نیوزیلند، کمتر شاهد اشتباهات فردی بودیم. این همان تیمی بود که هواداران انتظار داشتند در جام جهانی ببینند.
اما فوتبال فقط دفاع نیست.
نقطهای که این مسابقه را به یک حسرت شیرین تبدیل میکند، از دقیقهای آغاز شد که بلژیک ده نفره شد. در آن لحظه، بازی وارد فاز جدیدی شد و انتظار میرفت ایران از برتری عددی برای نزدیک شدن به دروازه حریف استفاده کند. با این حال، تیم ملی هرگز نتوانست فشار مستمری روی خط دفاعی بلژیک ایجاد کند.
اینجاست که نقد فنی آغاز میشود.
تعویضها نتوانستند جریان مسابقه را تغییر دهند. در شرایطی که بازی به بازیکنان خلاق، سرعتی و جسور نیاز داشت، نیمکت تیم ملی نتوانست تأثیر تعیینکنندهای روی روند مسابقه بگذارد. شاید یکی از دلایل این موضوع، غیبت برخی بازیکنانی باشد که بسیاری از کارشناسان و هواداران معتقدند میتوانستند در چنین دیدارهایی برگ برنده ایران باشند.
این انتقاد البته چیزی از ارزش عملکرد تیم ملی کم نمیکند.
برعکس؛ دلیل این نقدها دقیقاً همین است که ایران نشان داد توانایی شکست دادن چنین حریفی را دارد.
شاید اگر چند تصمیم متفاوت گرفته میشد، شاید اگر برخی انتخابها در فهرست تیم ملی متفاوت بود و شاید اگر تعویضها جسورانهتر انجام میشد، امروز درباره نخستین پیروزی ایران مقابل بلژیک صحبت میکردیم.
و البته نباید از یک واقعیت مهم غافل شد.
حسرت اصلی فقط به بازی بلژیک برنمیگردد.
امروز که جدول را نگاه میکنیم، تساوی مقابل نیوزیلند بیش از هر زمان دیگری خودنمایی میکند. مسابقهای که ایران میتوانست برنده آن باشد و حالا ارزش آن دو امتیاز از دست رفته بیشتر از گذشته احساس میشود. اگر آن مسابقه با پیروزی ایران به پایان میرسید، امروز بحث صدرنشینی و شرایط متفاوت صعود مطرح بود.
با این حال، تیم ملی هنوز همه چیز را در اختیار خودش دارد.
حالا نگاهها به دیدار حساس مقابل مصر دوخته شده است؛ مسابقهای که میتواند سرنوشت ایران را در این گروه مشخص کند. مصر تیمی است که از نظر فنی و تاکتیکی شباهتهای بیشتری به ایران دارد تا بلژیک. تیمی منظم، جنگنده و خطرناک در ضدحملات که کوچکترین اشتباه را مجازات میکند.
اگر ایران بتواند انسجام دفاعی بازی بلژیک را حفظ کند و در فاز هجومی جسورتر ظاهر شود، شانس بسیار خوبی برای عبور از این مانع خواهد داشت. اما اگر فرصتسوزیهای بازیهای گذشته تکرار شود، کار سختتر از چیزی خواهد شد که به نظر میرسد.
تساوی مقابل بلژیک یک نتیجه ارزشمند بود.
اما مهمتر از نتیجه، پیامی بود که تیم ملی به هواداران و رقبای خود داد.
ایران نشان داد که میتواند با بهترینهای دنیا رقابت کند.
حالا وقت آن رسیده که این توانایی را مقابل مصر به سه امتیاز تبدیل کند؛ چون در جام جهانی، احترام ارزشمند است، اما صعود را امتیازها رقم میزنند.
پیمان چینی ساز
