محمد اسکندری
امروز، ۱۲ شهریورماه ۱۴۰۵، روزی است که در تقویم نظام سلامت ایران با نام «روز بهورز» رقم خورده است؛ روزی برای پاسداشت مردان و زنانی که بی هیچ ادعایی، در دور افتاده ترین روستاها و محروم ترین نقاط این سرزمین، پرچمدار سلامتی و امید هستند.
روزی که تاریخ آن را فراموش نخواهد کرد؛ ۱۲ شهریور ۱۳۶۳، روزی که نخستین خانه بهداشت کشور با هدف دسترسی عادلانه همه آحاد مردم، به‌ویژه روستاییان، به خدمات اولیه بهداشتی و درمانی تأسیس شد و برای تأمین کادر متخصص این خانه‌ها، افرادی تربیت یافتند که بهورز نام گرفتند.
از همان روز، بهورزان به حلقه اتصال مردم با شبکه بهداشت تبدیل شدند، آن هم نخستین سطح تماس نظام سلامت با جامعه.
بهورز کیست؟
بهورز، همان کسی است که با چراغدان آگاهی، کوچه پس کوچه های روستا را نورباران می‌کند.
کسی که واکسیناسیون کودکان را پیگیری می‌کند، از عوارض بارداری‌های متعدد جلوگیری می‌نماید، به مادران آموزش می‌دهد، بیماری‌ها را پیش از آنکه به مراحل جدی برسند شناسایی می‌کند و با پایش مستمر سلامت خانوارها، ضامن امنیت و تحقق شأن انسانی در نظام سلامت است.
بهورزان، بی‌آنکه در قاب رسانه‌ها جای گیرند، سرمایه‌های ارزشمند و بی بدیل نظام سلامت هستند.
آنان طلایه داران خدمت و پاسداران سلامت جامعه اند. حضور مؤثر، دلسوزانه و مسئولانه این عزیزان در کنار مردم، همواره زمینه ساز ارتقای آگاهی‌های بهداشتی، پیشگیری از بیماری‌ها و توسعه فرهنگ سلامت بوده است.
بی‌تردید اگر امروز شاهد افزایش سطح سواد سلامت، کاهش مرگ و میر و افزایش امید به زندگی در مناطق روستایی هستیم، مدیون تلاش شبانه‌روزی همین سربازان گمنام عرصه سلامتیم.
