سازمان تئاتر، راه نجات تئاتر استانهاست.
تئاتر استانها با تمام فراز و نشیب هایش، ارزش و اهمیت و جایگاهش ، و گستره وسیع جغرافیایی اش که جمع بی شماری از خانواده تئاتر ایران را تشکیل می دهد؛ هنوز هم قصه یِ پر غصه ایست، به ویژه در حوزه ” حمایت در تولید آثار نمایشی”.
در طول سال های رفته چنان بی رحمانه در زمینه حمایت، با آن برخورد کرده اند که بدل شده به مظلومی که داشته های غنی فرهنگی اش هرگز به چشم نمی آید؛ با اگر می آید ، گذرا و به سادگی از آن گذر کرده و می کنند.
همه مدیران و مسئولین فعلی حوزه فرهنگ و هنر باید مکث کوتاهی کنند و ببینند در دو سه سال اخیر برای تئاتر استان ها چه کرده اند؟ البته من به عنوان عضوی از جامعه تئاتر استانها می توانم به پاسخ این سوال کمک کنم: ” عملا هیچ کاری نکرده اند”.
نمی خواهم در این یاداشت کوتاه به تفاوت و تقابل تئاتر پایتخت و استانها بپردازم؛ چرا که به گمانم تئاتر پایتخت جزئی از یک کلیتی بنام تئاتر ایران است. اما متاسفانه مدیران و متولیان فرهنگ و هنر در تمام دهه های گذشته تا امروز به گونه ای رفتار کرده اند که این مرزبندی را پر رنگ کرده و عملا تفاوت عمیق قائل شدند تا جایی که بودجه تئاتر کشور رسما برای پایتخت هزینه می شود و این نکته عجیب و شگفت انگیزی است!!!
روز جهانی تئاتر و روز ملی هنرهای نمایشی بهانه ایست برای ارائه یک مطالبه جدی از مدیران فرهنگی کشور با یک عنوان ساده: “تئاتر استان ها را نجات دهید.”
مطلوب ترین راه در زمانه اکنون و بر اساس تجربه ها ، ایجاد ” سازمان تئاتر” است تا شاید مرحمی بر درمانِ این زخم عمیق باشد.
این کمترین حق جامعه تئاتری استانهاست که از بودجه تئاتر مملکت استفاده کنند. برای اینکه از این وضعیت بغرنج دور شویم تا شاید بودجه سازمان تئاتر ، تئاتر استانها را از منظر تولید و حمایت از تولید نجات دهد.
حالا که حرکت های جهادی در اولویت فعالیت های فرهنگیِ کشور است ، پس “جهادی” سازمان تئاتر را تاسیس کنید. شاید با تاسیس چنین سازمانی از شرایط وخیم امروز در حمایت از تولید بیرون آییم.
همواره یادمان باشد که زیر بنای یک جامعه خوب از هر منظری، ” فرهنگ” است و تئاتر رکن اصلی یک جامعه فرهنگ مدار.
روز جهانی تئاتر و روز ملی هنرهای نمایشی بر همه هنرمندان این عرصه در سراسر کشور خجسته باد..
انجمن های هنرهای نمایشی سراسر کشور
خبرنگار:سمیه مقدمی نیا
