یادداشت/
موسی محمدپور/ فعال فرهنگی
مهر ماه است و دانش آموزان سراسر کشور راهی مدارس شده اند .
دانش آموزانی که باید سرنوشت آینده کشور را در دنیای پر سرعت علم و تکنولوزی رقم بزنند.
بدیهی است،نخستین پرسشی که برای ما در حوزه تعلیم و تربیت مطرح می شود این است که آیا سازو کارهای فعلی آموزش و پرورش کشور می توانند مارا در دنیای پر مجادله علمی امروز که با شتاب لحظه ای پیش می رود به اهداف مورد نظر که از آموزش و پرورش انتظار هست برسانند؟
بعضی از صاحب نظران تعلیم و تربیت بر این باورند که هرچند بر نامه های آموزش و پرورش حتی به روز باشند باز با توجه به سرعت علم ونیازهای فوری جوامع انسانی برنامه های آموزش و پرورش نسبت به زمان عقب می مانند!
در چنین شرایطی در کشور ایران چگونه می توان امیدوار بود
که سیستم تعلیم و تربیت ما و امکانات موجودش موفق خواهد شد؟
نقش معلم، طراحی آموزشی طولی و عرضی کتب آموزشی با مفاهیم علمی جهان امروز و داشتن امکانات آموزشی مختلف فعلی آیا توانمندی این رسالت مهم را برای آموزش و پرورشی خلاق و پویا و توسعه گرا خواهند داشت؟
شیوه دانشگاه ها و تربیت معلم های سهمیه ای و استخدام معلمان گزینشی غیر اصولی و هزینه نکردن بودجه به معنای واقعی خود در راه آموزش و پرورش ، آیا می توانند ما را درجهت رشد و تعالی
وشکوفایی استعدادهای فرزندانمان به جایی برسانند ؟
آیا هنوز وقت آن نرسیده است که نگاه ها و برنامه های غیر علمی از آموزش و پرورش ما برداشته شود و روند آموزشی مطلوب در جایگاه علمی خود قرار گیرد؟
