یادداشت اختصاصی پیمان چینی ساز سردبیر ورزشی صبح ملت نیوز و نگاهی به سرمربی جدید تیم ملی امید
فوتبال ایران سالهاست در مهمترین نقطه توسعه خود دچار بحران شده؛ جایی به نام «تیم امید». تیمی که باید حلقه اتصال فوتبال پایه به تیم ملی بزرگسالان باشد، اما حالا بیشتر شبیه پروژهای مقطعی، بیبرنامه و فراموششده است.
در چنین شرایطی، انتخاب حسین عبدی بهعنوان سرمربی تیم ملی امید، اگر نهایی شود، میتواند یکی از معدود تصمیمهای منطقی و آیندهنگرانه فوتبال ایران در سالهای اخیر باشد.
عبدی برخلاف بسیاری از مربیان فوتبال ایران، سالها با نسل نوجوان و جوان فوتبال کشور زندگی کرده است. او صرفاً یک مربی نتیجهگرا نیست؛ بلکه مربیای است که فوتبال پایه را میشناسد، زبان نسل جدید را بلد است و مهمتر از همه، مفهوم «ساختن بازیکن» را درک میکند. موفقیت تیم نوجوانان ایران در جام جهانی اتفاقی نبود.
آن تیم جسارت داشت، شخصیت داشت و مهمتر از همه، از فوتبال مدرن نمیترسید. بازیکنانی که زیر نظر عبدی رشد کردند، نشان دادند اگر به نسل جوان اعتماد شود، فوتبال ایران هنوز هم میتواند تولیدکننده استعداد باشد؛ چیزی که سالها در میان هیاهوی لیگ و نتیجهگرایی افراطی فراموش شده است.
واقعیت این است که بحران فوتبال ایران، فقط در تیم ملی بزرگسالان نیست. ریشه بسیاری از مشکلات امروز، در ضعف ساختار تیمهای پایه نهفته است. فوتبال حرفهای دنیا سالهاست موفقیت را از آکادمیها و تیمهای پایه آغاز میکند.
باشگاهها و فدراسیونهای بزرگ جهان، سرمایهگذاری اصلی خود را روی نوجوانان و جوانان انجام میدهند، چون میدانند آینده فوتبال، از همان زمینهای کوچک تمرینی ساخته میشود؛ نه فقط در نقلوانتقالات پرهزینه و قراردادهای کوتاهمدت. اما در فوتبال ایران، تیمهای پایه اغلب قربانی بیتوجهی هستند.
اردوهای نامنظم، نبود بازیهای بینالمللی باکیفیت، تغییرات مداوم مدیریتی و نگاه کوتاهمدت، باعث شده استعدادها یا نابود شوند یا هرگز به مرحله شکوفایی نرسند. تیم امید هم سالهاست اسیر همین چرخه شده؛ تیمی که بیش از چهار دهه است نتوانسته رنگ المپیک را ببیند و حالا به نماد ناکامی مدیریتی فوتبال ایران تبدیل شده است.
در چنین فضایی، حضور مربیای مثل حسین عبدی میتواند معنایی فراتر از یک انتخاب معمولی داشته باشد. او از دل فوتبال پایه آمده و با ویژگیهای نسل جدید فوتبال ایران آشناست. بازیکن امروز، دیگر فقط با شعار و هیجان هدایت نمیشود؛ او نیاز به اعتماد، شخصیتسازی، دانش روز و آرامش روانی دارد.
عبدی حداقل نشان داده این مسیر را میشناسد. البته نباید همه چیز را به یک مربی گره زد. اگر ساختار اصلاح نشود، اگر تیم امید دوباره به پروژهای مقطعی تبدیل شود و اگر فدراسیون نگاه بلندمدت نداشته باشد، حتی بهترین مربیان هم قربانی آشفتگی خواهند شد.
موفقیت تیم امید، فقط با انتخاب سرمربی به دست نمیآید؛ بلکه نیازمند برنامهریزی، بازیهای تدارکاتی قوی، حمایت رسانهای و صبر مدیریتی است. با این حال، شاید مهمترین نکته درباره حسین عبدی این باشد که او میتواند آغاز یک تغییر نگاه باشد؛ تغییری از فوتبالِ صرفاً نتیجهمحور، به فوتبالی که دوباره به «تولید نسل» فکر میکند.
فوتبال ایران امروز بیشتر از هر زمان دیگری، به احیای تیمهای پایه نیاز دارد. چون آینده تیم ملی، نه در سکوهای پر سر و صدای لیگ، بلکه در همین نسل جوانی ساخته میشود که اگر دیده نشود، فردای فوتبال ایران هم چیزی جز تکرار ناکامیهای امروز نخواهد بود.
پیمان چینیساز
