ابوالفضل بابادی شوراب
دبیر اهواز رسانه صبح ملت نیوز
در جهان امروز، جاده تنها برای رفت و آمد نیست، بلکه معیاری است از عدالت منطقه ای و میزان توجه دولتها به جان و زندگی شهروندان.
ساخت جاده ای که استاندارد های ایمنی را رعایت کرده، می تواند توسعه ، تجارت ، اشتغال و دسترسی به خدمات عمومی را تسهیل کند، در مقابل جاده ای که سالها در انتظار تکمیل یا بهسازی مانده و یا از ایمنی کافی برخوردار نیست، می تواند نمادی از توسعه نامتوازن و بی توجهی به شهروندان آن منطقه به حساب بیاید.
درد امروز خوزستان، تنها کیفیت نامناسب جاده ها نیست، درد اصلی، پارادوکس عمیق بین جایگاه ثروت ساز این استان در اقتصاد ملی و شرایط زیرساخت ها و کیفیت زندگی مردم خوزستان است.
موالی زاده، استاندار خوزستان در پنج شهریور ۱۴۰۵ بیان کرد که سهم خوزستان با احتساب نفت، ۱۵.۳ درصد از تولید ناخالص ملی است، او همچنین سهم استان را بدون احتساب نفت ۶.۸ درصد و رتبه آن را سوم اعلام کرد.
از سوی دیگر، گزارشی در دزخبر به تاریخ ۲۷ شهریور ۱۴۰۵ منتشر شد که طی آن سهم خوزستان از تولید ناخالص داخلی را ۱۴.۸ درصد بیان کرد.
این دو گزارش، با وجود تفاوت های جزیی در ارقام، یک واقعیت اساسی را بیان می کند: اینکه خوزستان از قطب اصلی اقتصاد ملی است و جایگاه آن در اقتصاد ایران، ضرورت توجهی دوچندان را برای نحوه توزیع فرصت ها و منافع توسعه ای در این جغرافیا می طلبد.
اما سئوال اساسی اینجاست که استانی با چنین سهمی در تولید ثروت کشور، چرا برای داشتن جاده های ایمن، زیرساخت های مناسب و توسعه عادلانه باید تا این سطح مطالبه گری کند؟
در کنار این سئوالات اقتصادی، وضعیت بد راه های خوزستان، یکی از قابل لمس ترین فضاهایی است که مردم می توانند اختلاف ظرفیت های بالا اقتصادی یک جغرافیا و کیفیت پایین خدمات عمومی را تجربه کنند.
لذا مردم خوزستان دیگر به وعده های مدیران و نمایندگان نیاز ندارند، تنها می خواهند بخشی از ثروت خوزستان برای امنیت جان شان در جاده ها بصورت واقعی هزینه شود.
چرا که دولتمردان و صاحب منصبان خوزستانی تنها زمانی می توانند ثروت سازی خوزستان را مایه افتخار بدانند و رزومه ای برای ارتقای مدیریتی و شخصیتی خود معرفی کنند که منجر به امنیت جاده ها، کیفیت خدمات عمومی و زندگی بهتر خوزستانیان تبدیل گردد.
