یادداشت اختصاصی پیمان چینی ساز سردبیر ورزشی صبح ملت نیوز و نگاهی به جام جهانی ۲٠۲۶
اگر جام جهانی را یک داستان بدانیم، مرحله گروهی فصل معرفی شخصیتها بود و مرحله یکهشتم، فصل حذف قهرمانان. اما از امشب، با آغاز مرحله یکچهارم نهایی، تورنمنت وارد جایی میشود که تاریخ فوتبال نوشته خواهد شد؛ جایی که دیگر نه فرصتی برای جبران وجود دارد و نه اشتباهی بخشیده میشود.
مرحله یکهشتم نهایی، یکی از غیرقابلپیشبینیترین مراحل تاریخ جام جهانی بود. تیمهایی که بسیاری آنها را مدعی میدانستند، خیلی زود با جام خداحافظی کردند و در مقابل، تیمهایی که شاید کمتر کسی روی آنها حساب باز کرده بود، با نمایشهایی منظم، جسورانه و تاکتیکی، خود را به جمع هشت تیم برتر جهان رساندند.
حذف برزیل، شوک بزرگی بود؛ نه فقط برای هواداران این تیم، بلکه برای تمام فوتبال جهان. برزیلی که همیشه با ستارههایش شناخته میشد، این بار مقابل تیمی شکست خورد که بیش از هر چیز، بر پایه نظم، دوندگی و کار گروهی ساخته شده بود. فوتبال مدرن بار دیگر ثابت کرد که نامهای بزرگ، بهتنهایی تضمینکننده موفقیت نیستند.
پرتغال نیز در شرایطی از گردونه رقابتها کنار رفت که بسیاری این جام را آخرین حضور نسل طلایی فوتبال این کشور در بزرگترین آوردگاه جهان میدانستند. حذف پرتغال، پایان یک رویا و همزمان آغاز نسلی تازه در فوتبال اروپا بود.
در سوی دیگر، مراکش نشان داد که موفقیت تاریخی سال ۲۰۲۲ اتفاقی نبوده است. شیرهای اطلس دیگر یک شگفتی نیستند؛ آنها حالا با شخصیت، اعتمادبهنفس و هویتی مشخص بازی میکنند و ثابت کردهاند که میتوانند در کنار قدرتهای سنتی فوتبال جهان قرار بگیرند.
اما شاید زیباترین روایت این جام، بار دیگر نامی آشنا باشد؛ لیونل مسی.
وقتی آرژانتین مقابل مصر با دو گل عقب افتاد، بسیاری تصور میکردند رؤیای قهرمانی آلبیسلسته به پایان رسیده است. اما درست در لحظهای که ناامیدی بر سکوها سایه انداخته بود، مسی همان کاری را کرد که فقط اسطورهها از عهده آن برمیآیند. او با رهبری تیم، خلق موقعیت، آرامش در سختترین لحظات و تأثیر مستقیم روی بازگشت آرژانتین، بار دیگر ثابت کرد که بزرگی تنها در گل زدن خلاصه نمیشود؛ بزرگی یعنی تغییر دادن سرنوشت یک مسابقه.
کامبک برابر مصر، فقط یک پیروزی نبود؛ نمایشی از شخصیت تیمی بود که هنوز رویای دفاع از عنوان قهرمانی را در سر دارد و ستارهای که همچنان میتواند جریان بازی را تغییر دهد.
رسانههای معتبر جهان نیز در جمعبندی مرحله یکهشتم، روی یک نکته اتفاقنظر دارند؛ جام جهانی ۲۰۲۶ بیش از هر دوره دیگری، جام تاکتیکها، مربیان و تیمهاست. فاصله قدرتها کمتر شده، شگفتیها منطقیتر شدهاند و دیگر هیچ پیراهنی، صرفاً بهخاطر تاریخ و افتخاراتش برنده از زمین خارج نمیشود.
از امشب، دیگر خبری از بازیهای آسان نیست. هشت تیم باقیمانده، هر کدام با رؤیایی مشترک پا به میدان میگذارند؛ رؤیای لمس جامی که تنها یک تیم اجازه دارد آن را بالای سر ببرد.
جام جهانی حالا به نقطهای رسیده که هر مسابقه، یک فینال است؛ جایی که یک اشتباه، یک لحظه غفلت یا یک تصمیم درست، میتواند سرنوشت یک ملت را تغییر دهد.
و شاید به همین دلیل است که میتوان گفت؛ جام جهانی ۲۰۲۶، از امشب تازه آغاز میشود…
از امشب، جام جهانی وارد قلمرو اسطورهها میشود
حالا دیگر فقط هشت تیم باقی ماندهاند؛ هشت تیم با هشت داستان متفاوت، اما تنها یک مقصد مشترک؛ فتح جام جهانی.
از امشب، دیگر خبری از محاسبه تفاضل گل، شگفتیهای مرحله گروهی یا اشتباهات قابل جبران نیست. مرحله یکچهارم نهایی، همان جایی است که جامهای جهانی در حافظه فوتبال ثبت میشوند. جایی که قهرمانان واقعی متولد میشوند و گاهی اسطورهها با چشمانی اشکبار صحنه را ترک میکنند.
اما در میان تمام اتفاقات مرحله یکهشتم، یک نام بیش از همه در رسانههای جهان تکرار شد؛ لیونل مسی.
آرژانتین مقابل مصر تا دقیقه ۷۹ با نتیجه ۲ بر صفر عقب بود. حتی مسی یک ضربه پنالتی را هم از دست داده بود و همهچیز برای یکی از بزرگترین شگفتیهای تاریخ جام جهانی آماده به نظر میرسید. اما فوتبال، بار دیگر نشان داد که برای اسطورهها هنوز چند صفحه سفید در کتاب تاریخ باقی مانده است.
کریستیان رومرو امید را زنده کرد، مسی در دقیقه ۸۳ گل تساوی را به ثمر رساند و در وقتهای تلفشده، انزو فرناندس کامبکی را کامل کرد که تا سالها درباره آن صحبت خواهد شد. آرژانتین در ۱۳ دقیقه، از آستانه حذف تا صعود پیش رفت؛ بازگشتی که بسیاری از رسانههای بینالمللی آن را یکی از بهیادماندنیترین کامبکهای تاریخ مراحل حذفی جام جهانی توصیف کردند.
البته این مسابقه بدون حاشیه هم نبود. پس از پایان بازی، تصمیمات داوری و VAR به بحثی داغ تبدیل شد و حتی فدراسیون فوتبال مصر اعتراض رسمی خود را مطرح کرد؛ با این حال، فیفا از عملکرد تیم داوری دفاع کرد و تأکید داشت که تصمیمات کلیدی مطابق قوانین گرفته شده است.
اکنون نگاهها به مرحلهای دوخته شده که شاید متعادلترین یکچهارم نهایی تاریخ جام جهانی باشد. فرانسه با ستارههایش به دنبال حفظ جایگاه مدعی اصلی است، مراکش رؤیای آفریقا را زنده نگه داشته، نروژ با درخشش ارلینگ هالند به دنبال خلق تاریخی تازه است، انگلیس میخواهد طلسم چند دههای را بشکند، اسپانیا با فوتبال مالکانهاش پیش میآید، بلژیک آخرین فرصت نسل طلایی خود را جستوجو میکند، سوئیس به دنبال شگفتی است و آرژانتین امیدوار است با رهبری مسی، یک گام دیگر به دفاع از عنوان قهرمانی نزدیک شود.
اگر مرحله یکهشتم، پایان حکومت نامهای بزرگ بود، شاید مرحله یکچهارم آغاز حکومت شخصیتهای بزرگ باشد؛ تیمهایی که نه فقط با کیفیت فنی، بلکه با قدرت ذهنی، جسارت و شخصیت قهرمان میشوند.
جام جهانی ۲۰۲۶ تا اینجا ثابت کرده که دیگر هیچ پیراهنی بهتنهایی برنده نیست. فاصله قدرتها کمتر از همیشه شده و فوتبال بیش از هر زمان دیگری به جزئیات وابسته است؛ به یک تصمیم، یک اشتباه، یک تعویض یا یک لحظه نبوغ.
و شاید به همین دلیل، بهترین توصیف برای آنچه از امشب آغاز میشود، فقط یک جمله باشد:
جام جهانی دیگر جایی برای رؤیاپردازی نیست؛ از اینجا به بعد، فقط تاریخ نوشته میشود.
